Betty Krooneman, medewerker van GlobalRize, verteld over haar contacten met Sri, een jonge vrouw uit Sri Lanka:

Sri (niet haar echte naam) is nog maar 21 jaar oud. Ze woont op Sri Lanka en ze is zoekend naar de zin van het leven. De aanslagen tijdens Pasen 2019 op dit eiland hebben haar diep geraakt. Heel haar jonge leven wordt ze al achtervolgd door de gedachte dat ze niet had mogen bestaan, niet had mogen leven, omdat haar vader wilde dat ze geaborteerd zou worden. Tot op de dag vandaag achtervolgt deze man haar met het doel haar te doden.

De contacten die ik met haar heb via internet bemoedigen haar. Ze gaat zo nu en dan met haar oma mee naar de kerk, maar ze ervaart de kerk als saai, de preken kan ze niet begrijpen. Toch gaat ze wel van tijd tot tijd. Er komen weinig jongeren en ze heeft er nagenoeg geen contacten. Ik probeer haar te motiveren te blijven gaan. Juist omdat de bijbel er open gaat. Ze zegt dat de sfeer vaak vredig is. Dan gaat ze bidden onder de preek wanneer ze die niet kan volgen. Ze luistert veel naar Hillsong en stuurt mij vaak links naar Hillsong liederen. De inhoud ervan kan zomaar aanleiding zijn tot een nieuw gesprek: waarom vindt ze een lied mooi? Daar zit vaak het verlangen naar Jezus achter. Dat Zijn hulp en kracht in haar leven zichtbaar wordt.

Rond de aanslagen op de kerken in Sri Lanka, op eerste Paasdag 2019, hadden we ook veel contact. Ze woont dicht bij een van de getroffen plaatsen en ze kent omgekomen mensen. Eerst was ze heel dankbaar dat zij gespaard was. Een paar weken later was ze erg down en sprak ze uit dat ze het jammer vond dat zij niet omgekomen was. Dan was ze van haar ellende verlost geweest… Het leven is heel zwaar voor haar. Ze wil vaak van dit leven af en naar Jezus toe. Zelfmoord was in het verleden een reële optie. Nu in principe niet meer, hoewel het misschien toch wel de laatste vluchtoptie is die ze nog achter de hand heeft.

Ze uit vooral gevoelens van diepe eenzaamheid, de zinloosheid van haar bestaan. Ze woont bij familieleden die haar liever zien gaan dan komen. Ze heeft geen moeder (‘die werkt in het buitenland en stuurt geld voor levensonderhoud’), geen broers en zussen, geen echte vrienden, geen werk, een studie die ze moeilijk vindt vanwege concentratieproblemen, leven in een onveilige omgeving en altijd die vader die op de loer ligt. Hoe begrijpelijk dat ze de moed soms kwijt raakt…

Op dit moment volgt ze cursussen (Engels, informatica, etc.) om werk te kunnen vinden. Ze wil graag naar het buitenland. Ons laatste contact was dat ik voor haar bad voor haar examen vorige week zondag. Nadat een eerder examen niet goed ging, lijkt het nu wel gelukt te zijn. Toen het kort na dat mislukte examen weer over de zinloosheid van haar leven ging, heb ik haar verteld dat mensen in mijn kerk voor haar situatie gebeden hebben. Dat geeft ook iets weer van de zin van haar bestaan. De zin die God eraan geeft. Ook al begrijpen wij er niets van.

Dit verhaal vertel ik als illustratie over hoe je iemand via internet kunt blijven steunen en bemoedigen. Het geeft aan hoe ‘kleine’ dingen voor mensen tot grote steun kunnen zijn. Soms maakt de support die wij (gedreven door de liefde van Christus!) geven precies het verschil, zodat mensen toch niet opgeven en niet wegzakken in wanhoop. Het is het verschil tussen Hoop en wanhoop. Prachtig werk dat we met zoveel mensen via GlobalRize mogen doen.